menu

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Επεισόδιο 60 - Διάκο Πες (παρτ 1)

                     




                Τι μου λες και τι σε λέω.Και κομμάτι; Μεγάλη μου χαρά αλλά θα 
                ήθελα να μην έχει μουσική.εε καταλαβαίνεις τώρα Πες στην πρώη
                ν σου ότι το ομορφοκόριτσο είμαι εγώ.Και στην φίλη σου τι με είπ
                ες.Συγγνώμη και αντίο.Ο φαλακρός με είπε έξι μήνες διακο πες κα
                  ι μετά ζω άρα πάλι.δεν.Τα 0 γίναν νούμερα μα στο τσίρκο μη μας 
               υπολογίζεις.Κάθε ποίημα και μια ολοκληρωμένη περίοδος όχι 
                από αυτές με αίματα.Ν τάξει και με αυτά καμιά φορά τελικά.Κάθε
              στίχος και ένα σκηνικό.Φιρί- φιρί το πας να το γράψω και το ποι
              ηματάκι σου μικρέ.Άκου εδώ μικρός.Εγώ είμαι η μικρή.Μικρό κο
               ρίτσι μεγάλο κεφάλι.Τα ξανά παμε.Μην τα ξανα λέμε.Ο ρωσσομπλ
                 ιέτ πρεζάκιας είπε ότι είμαι δικιά του.Καταρχήν σου γαμώ τα ιδιοκτ
                 ησιακά κατάλοιπα και κατά δεύτερον τι δικιά σου ρε πρεζάκια βλάκ
                    α.Η κυρ.Α υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει έρωτας και αγάπη.Μένει μονά
                   χα η συνεννόηση λέει.Άντε καλά ρε μάνα.Βγάλε άκρη εσύ με αυτούς.
                 Μην τα παρατάτε ο ρε.Για φίλους και εχθρούς αυτό.Άνθρωποι μην τ
               α παρατάτε.Βαρέθηκα να σας βλέπω στεναχωρημένους.Αντιφασιστ
                ικά χαμόγελα και όλα λύνονται.Πάντε τέλος πάντων λίγο διακο πες.
                   Σταμάτα να σκέφτεστε τόσο γαμημένα.μικροαστικά.τετραγωνισμένα.


             Είχα πολλά να γράψω σε αυτό το ποίημα αλλά θα ακολουθήσουν παρτ δύο και παρτ τρία.
          και για να μην με λένε και σκουλήκι μερικοί και μερικές θα παίξουμε μπαλίτσα και σε -4-.
                                   Μουαχαχα.Τα καλύτερα είναι αυτά που καταλαβαίνεις μονάχα εσύ.
στέν σι λ ή και στενσ ιλ

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Επεισόδιο 59 - Σσσ...κούπα

Σσσ..ιωπή.
Ξανακύλησα αφεντικό.
ξανακύλησα στο γράψιμο.
Τι ανακούφιση.

Η αλήθεια είναι ότι τις δουλειές,τις αποφεύγω.
Αλλά με τους φίλους μου τη βάζουμε τη σκούπα μας.
Σκουπίσματα που ρίχνουμε.Λάμπει ο τόπος.
Σοβαροί νοικοκύριδες.

Και όταν η σκόνη τελειώσει ,
και λάμψει ο τόπος
τότε πίνουμε και καμιά...σσσ....κούπα.
Έχω-είχα τι να σας πω, δεν ξέρω, και μια φίλη που κάποτε τις έσπαγε για λόγια.

Ο κύριος Στάμπας μου , κάποτε ήταν Αρειανός και ναι.
όχι δεν εννοώ ότι ήταν από άλλο πλανήτη.
Ή μπορεί και να ήταν.
Τέλοσπάντων μου χε πει κάποτε πως το γυαλί αν ραγίσει δεν ξανακολλάει.
Του είπα πως δεν συμβαίνει το ίδιο με τα ρίζλα.

Δεν είμαστε σκούπες.
Τις κουβαλάμε για να πετάμε.

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Επεισόδιο 58 - Τα ξίδια

Σε κάποια μέρη...
Τα πλυντήρια, παίζουν μουσική.
Τα φωτιστικά ανθίζουν και ο ήλιος είναι ροζ και κόκκινος.
Οι μαραθωνοδρόμοι χιλιόμετρα κάναμε πάλι.
και λέγε ρε καψάλη.

-Επιλέξατε αγαπητέ μου μεταφορικό μέσο?
-Βεβαίως!
Άλλοτε φτάνουμε στον προορισμό μας περπατώντας ανέμελοι,
άλλοτε καλπάζοντας ,
κι άλλες φορές πετάμε με το αεροπλανάκι.
-Άντε γεια ρε πουλί.

Εκείνα τα πρωινά που θες να πυροβολήσεις τον ήλιο...μείνε σιωπηλός.
Ενός λεπτού σιγή,
για τις ακτές που δεν κολυμπήσαμε στα νερά τους.
Ενός λεπτού σιγή, 
για τις κορυφές που δεν αναπνεύσaμε τον αέρα τους.
Ενός λεπτού σιγή,
για τα αστέρια που κοιτάξαμε μονάχα από μακριά τη κουκκίδα φως τους.

Και μετά από τρία λεπτά μαλάκα,
κράτα κι ένα -4- 
για τους μπάτσους που έσκασαν μπροστά μας.
 έ άνοιξα κι εγώ το παράθυρο και τους πυροβόλησα.

Όχι τίποτα άλλο δηλαδής.
απλά να..μαλακία να έμενε στο 3.

                                Είναι κάτι παιδιά που πήγαν ένα ταξίδι...και δεν γύρισαν ποτέ.

Its not about the art...

Its about life.









Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Επεισόδιο 57 - Κοτό Πούλο

Μεγάλο σχολείο η ζωή και χάρηκα που άκουσα το όνομα μου.
Κι όντως δεν έπρεπε να λήξει έτσι εκείνο το βράδυ.

Θα σου κάνω μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα και μανιτάρια να φας.
Κι όχι μακαρόνια με κιμά.

Ότι μπορεί να γίνει 4 και μένει στο 3 είναι μαλακία.και το ξανάπαμε.
Γι'αυτό μαλακία να σε πονοστομαχιάζει ένα 3ήμερο.
Ρίξαμε πούλο στο κοτό πουλο
και σηκώσαμε το βάρος των επιλογών μας.

Καμιά φορά που φορούσα κουκούλα...
...ήλπιζα πως χαμογελάνε οι ψυχές μας.
Καμιά φορά που προσπαθούσα να μην κοιτάω..
...ναι ρε μαλάκα εσένα κοιτούσα εκεί πάνω.
Καμιά φορά γυρνώντας αργά το βράδυ σπίτι...
ήλπιζα ότι περιμένεις στην εξώπορτα.
Καμιά φορά ήλπιζα ότι δεν είσαι και μαλάκας (βέβαια)
...αλλά καμιά φορά.

Τι να τα κάνεις τα μπράτσα αφού έχεις μυαλό?
Η μοναδική πραγματική κοινωνική αδικία είναι ότι γεννηθήκατε με μπράτσα.
Κρίμα όμως.Έχω περίστροφο στο σπίτι.

Να είστε ευγνώμονες για τις στιγμές που πονάνε τα μυαλά σας
και να θυμάστε ότι τα ζόρια έρχονται όταν πονάνε τα στομάχια μας.

Ό,τι και αν γράψω είναι λίγο.
Ό,τι και αν γράψω είναι πολύ.


Ήθελα πολύ να διαβάσω αυτά που έγραφες.



Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

Επεισόδιο 56 - Σοβά ρεύτηκα

                                                21/3 Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

                                               

                                          Προσπαθώ να βάλω τα ποιήματα μου σε τάξη
                                                            πράγμα σχεδόν ηλίθιο,
                                               μιας που αναζητώ κοινωνική αταξία.

       
                                          Μου λες πως τα ποιήματα μου είναι κυνικά.
                                                 Μα κυνική είναι η ζωή, μωρό μου.
                                   
                                    Λογικά δεν (γουστάρω και εγώ να) είμαι καθόλου ποιήτρια.


                                       Όταν πεθάνω ρωτήστε τους φίλους μου για να καταλάβετε.
                                       Σίγουρα αυτοί γελάνε λίγο περισσότερο με τα ποιήματα μου.
                                 

                                  Κι αν ποτέ με δίδασκαν στα σχολεία....σίγουρα θα ήταν κακή ιδέα.

                         Στην πουτάνα την ποίηση,
                         που δεν μας αφήνει να πάθουμε κατάθλιψη
                         που λύνει όλα τα προβλήματα μας με την τοποθέτηση της τελευταίας (.)

                                 

                       φωτογραφία θα βάλω μετά γιατί τώρα πάω για καφέ με την Νίκη.
κι άλλη φώτο
νατηκαιηφωτο
    


τελευταίαπρόμις


Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Επεισόδιο 55 - Αφεdickά



Ντίαρ  Αφεdickό!

                                                 
                                                        Για να ξες,

                                                        Δεν ψάχνω για αφέντες.
                                                        Δεν με νοιάζει για τον κόπο σου.
                                                        Δεν σκέφτομαι τον πόνο σου.
                                                        Ούτε και συ τον δικό μου. Οπότε είμαστε πάτσοι.
                                                        Μα έμπλεξες με Απάτσι.
                                                                    Ήθελα  έν σημα
                                                        μα πήρα μόνο  εύ σημα για την
                                                        επιδεξιότητα μου στον δίσκο.
                                         
                                                        Τίποτα δεν άλλαξε.
                                                        Η τάξη σου και η τάξη μου τραμπουκίζονται.
                                                        Θα φταίει που γεννηθήκαμε κωλόπαιδα μάλλον.(δεν)

                                                        Ετών δεκαεννιά και σπουδά ζω.
                                                        Καλά ντάξει.
                                                        Στην πραγματικότητα κάνω χειροτεχνίες με τους φίλους μου.
                                                        Καλά ντάξει.
                                                        Αφεντικό,εκεί είμαστε πραγματικοί επιδειξίες.
                                     
                                                        Σερβιτωραίοι όλοι του κόσμου ακούστε το καλά :
                                                        Όλο το θέμα είναι στον αντίχειρα!
                                                       
                                                        Και μιας και που το θέμα είναι του χεριού μας,
                                                        .....θα τους δείξουμε εμείς.
                                                        Όχι με τον δείκτη.Αυτό είναι όπλο των ρουφιάνων.
                                                        Όπλο μας είναι η αλληλεγγύη!
                                                        Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα καούμε.

                                                     
                                                      Φοβήθηκες πως τα σάλια του σκύλου έξω από το κωλόμπαρο σου ,
                                                      θα σε κολλήσουν κάποια αρρώστια.

                                                                                ΜΟΝΟ ΛΥΣΣΑ.
                                                                 ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ...ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.



                                                                                                                        
                                                                                                                    
                                                                                                                        Μετά τιμής,το σκυλί σου.


Βάλε τα εύσημα στον κώλο σου.
Αφιερωμένο στην Τρελίδου μας!
                                                                                                                            

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Επεισόδιο 54 - Ιπ Πότης

Η αποφυγή των ποιημάτων με οδήγησε σε περίοδο ποιητικής απραγίας
και αλήθεια είναι δύσκολο να έχεις περίοδο.

Προσπαθώ να σε ερωτευτώ μπας και γράψω κανα ποίημα αλλά μάλλον θα πάω προπόνηση.
Σκληροπυρηνικά αγόρια αντιδρούν σαν μαλακισμένα γιατί πέφτουν άμυνες.
Λέω να το ρίξω στην επίθεση μπας και μπει κανα γκόλ, γιατί οι άμυνες σου καθυστερούν το ματς
και έχουμε και δουλειές.

Χορεύουμε αισθησιακά σε πάρτυ με μπερδεμένους πάνκιδες , κουμπωμένους τρανσάδες ,
γουάνα μπι αναρχικές και μερικούς αγάμητους παλαιακούς.
Η μπύρα φέρνει την ποτάρα , η ποτάρα φέρνει τις ποτάρες και εγώ φέρνω εσένα σπίτι μου.
Σε γδύνω και σου επιτρέπω να περιμένεις να γδυθώ.

Έλεγα να βάλω μουσική αλλά τα σκληροπυρηνικά αγόρια έχουν ήδη πατήσει play.
Έχω και ένα πουλί στην πλάτη που ποτέ δεν σχολίασες γιατί ποτέ δεν σου άρεσε.
Αχ και να ξερες πως δεν αρέσει ούτε σε εμένα.(ΔΕΝ)
Έχουμε βλέπεις τόσα κοινά.

Είχα πάψει να φλερτάρω με το αγόρι μου.
Πηγαίνοντας μπροστά,ίσως πας κανένα χρόνο πίσω.
Το πρόβλημα γίνεται σοβαρό όταν ο κανένας γίνεται κάποιος.
Μαλακίες.Το προβλημα γίνεται σοβαρό όταν λέω ασθενοφόρο.μόνο αυτό.
Είσαι σοβαρό πρόβλημα.

Τα πετυχημένα ποιήματα κρύβουν δράματα.
Λογικά δεν θα γίνω ποτέ πετυχημένη ποιήτρια.
Ε ναι τι?
Σιγά μην αφήσω την παράνοια να κυριεύσει το μυαλό μου.

Σε ήθελα ιππότη και μου βγήκες πότης.
Κάτσε ρε φίλε έχεις και ένα Γιώτα ξεχασμένο από πίσω.

Οι επιστήμονες σηκώνουν τα χέρια  (κι οχι μονο) ψηλά.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget